Żywotnik wschodni /Thuja orien./

Żywotnik wschodni (Thuja orientalis, obecnie botanicznie klasyfikowany jako Platycladus orientalis) to zimozielony gatunek iglasty o odmiennym charakterze wzrostu i wyglądu w porównaniu do żywotników zachodnich i olbrzymich. Wyróżnia się sztywnymi, wachlarzowato ułożonymi pędami oraz bardziej zwartą, często stożkową lub jajowatą sylwetką.

Ulistnienie ma postać grubszych, mięsistych łusek, najczęściej w odcieniach zieleni, żółci lub złota, które zimą mogą wyraźnie zmieniać barwę na brązowozieloną lub miedzianą. Zjawisko to jest naturalną cechą gatunkową, a nie objawem chorobowym.

Thuja orientalis preferuje stanowiska ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru oraz gleby lekkie, dobrze zdrenowane, o umiarkowanej wilgotności. W warunkach klimatycznych Polski wymaga starannego doboru stanowiska, szczególnie w chłodniejszych regionach, gdyż jest bardziej wrażliwa na silne mrozy niż Thuja occidentalis i Thuja plicata.

Dzięki wolniejszemu wzrostowi i oryginalnej fakturze pędów, żywotnik wschodni znajduje zastosowanie głównie w ogrodach przydomowych, kolekcjach roślin iglastych oraz kompozycjach pojemnikowych, gdzie pełni rolę rośliny akcentowej.