Jałowiec sabiński /Juniperus sabina/

Jałowiec sabiński (Juniperus sabina), nazywany również jałowcem rozesłanym, to zimozielony gatunek iglasty o niskim, szeroko rozrastającym się, krzewiastym pokroju, naturalnie występujący w Europie i Azji. Gatunek ten wyróżnia się bardzo wysoką odpornością na trudne warunki siedliskowe, co czyni go jednym z najbardziej wytrzymałych jałowców stosowanych w ogrodnictwie i zieleni publicznej.

Pędy jałowca sabińskiego są gęste, silnie rozłożyste, często lekko wzniesione na końcach, tworząc zwarte, rozległe formy. Ulistnienie występuje w postaci igieł i łusek, zazwyczaj w odcieniach ciemnej zieleni lub zielonkawoniebieskich. Charakterystyczną cechą gatunku jest intensywny zapach igieł po roztarciu, typowy dla jałowców sabińskich.

Juniperus sabina najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych, w glebach lekkich, przepuszczalnych, suchych do umiarkowanie wilgotnych. Bardzo dobrze znosi suszę, mróz, ubogie podłoża, zasolenie oraz warunki miejskie, dlatego jest często wykorzystywany w miejscach trudnych, gdzie inne rośliny zawodzą.

Dzięki silnemu wzrostowi wszerz i wysokiej odporności jałowiec sabiński znajduje zastosowanie w nasadzeniach okrywowych, na skarpach, w zieleni publicznej, ogrodach naturalistycznych oraz jako roślina stabilizująca podłoże.